เยิรเงาสลัว

จุนิชิโร ทานิซากิ เขียน

สุวรรณา วงศ์ไวศยวรรณ แปลและเรียบเรียง

สำนักพิมพ์ open books

พิมพ์ครั้งที่สาม 2553

หนา 115 หน้า

 อันที่จริงความคิดในเรื่องคุณค่าของแสงสลัวที่ผู้แต่งชาวญี่ปุ่นบรรยายไว้ โดยเฉพาะดังที่ผู้แต่งได้กล่าวไว้ว่า การใช้ทองอย่างฟุ่มเฟือยของศิลปินในอดีต มาจากความรู้ที่ว่าทองนั้นทอแสงจากความมืดและสะท้อนแสงโคมได้อย่างงดงามและลึกซึ้งนั้น น่าจะเป็นความคิดของชาวโลกผู้มีรสนิยมโดยทั่วไปด้วยหรือหากไม่เป็นเช่นนั้น อย่างน้อยก็น่าจะเป็นความคิดของชาวตะวันออก ดังปรากฎเป็นข้อสนับสนุนอยู่ในพระนิพนธ์ของสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพดังนี้ “เมื่อว่าถึงความคิดส่องแสงสว่าง จะต้องสรรเสริญถึงชาวไทยเมื่อครั้งสมัยกรุงสุโขทัย ที่วิหารพระพุทธชินราชเมืองพิษณุโลก ฉันไปเห็นครั้งแรก เมื่อพ.ศ. 2435 เวลานั้น ยังมิได้ปฏิสังขรณ์แก้ไขวิหารให้สว่างอย่างทุกวันนี้ พอไปถึงประตูวิหารแลเข้าไปข้างใน ดูที่อื่นมืดหมด เห็นแต่องค์พระชินราชตระหง่านงามเหมือนลอยอยู่ในอากาศ เห็นเข้าก็จับใจ เกิดเลื่อมใสในทันทีเพราะเขาทำส่องแสงสว่างเข้าทางประตูใหญ่ด้านหน้าแต่ทางเดียว เมื่อปฏิสังขรณ์แล้วในวิหารไม่มืดเหมือนแต่ก่อน ไปกลางวันไม่จับใจอย่างเมื่อไปครั้งแรก”  เยิรเงาสลัว เป็นหนังที่สถาปนิก จิตรกร ประติมากร นักออกแบบ และศิลปินแขนงต่างๆ ไม่ควรจะพลาดและแม้นักคิดและคนทั่วไปผู้สนใจในศิลปวัฒนธรรมก็ไม่ควรจะพลาดหนังสือที่ดีนี้ด้วยเช่นกัน....