ผมรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ออกเดินทางยังจดจำได้เสมอว่าเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋ามีอารมณ์แบบไหนเกิดขึ้น ผมพูดคุยกับรองเท้า ตอนก้มลงผูกเชือกรองเท้าว่ามา เราไปเผชิญกับสิ่งใหม่ๆ ร่วมกัน ผมรู้สึกอุ่นใจเสมอในการเดินทาง ได้เดินทางกับคนรู้ใจหรือได้เดินทางกับเพื่อนนับว่าเป็นความโชคดีประการหนึ่ง มันเป็นการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ขณะเดียวกันก็มีการเรียนรู้ต่างๆ เกิดขึ้นจากเพื่อนร่วมทางคนอื่นๆ ซึ่ง ‘ลงเรือลำเดียวกัน’“ไปจีนกันไหม แล้วเข้าเวียดนาม ตอนกลับไทยเข้าทางลาว หรือทางเขมรก็ได้” เวียง-วชิระ บัวสนธ์ พูดคุย เอ่ยปากชักชวน ผมตอบตกลงทันที โอกาสดีเช่นนี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ ผมลงทุนซื้อเป้ใบใหญ่ ซื้อหนังสือภาษาจีน ซื้อหนังสือคู่มือนำเที่ยวเวียดนาม เพื่อเป็นการเตือนความทรงจำ ผมจดไดอารี่ทุกวันวันละนิดละหน่อย ในความเป็นจริง หากตัดเรื่องวันที่ออกการเดินทางนี้ก็มีเรื่องราวและวันเวลาของมันเอง ระยะเวลาตั้งแต่ 12 เมษายน 2547 จนถึง 10 พฤษภาคม 2547 จากไทยสู่จีน จากจีนสู่เวียดนาม นับเป็นการเดินทางที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของผมก็ว่าได้.....
สารบัญ
เข้าสู่ระบบ
สมัครสมาชิก
