สมาธิ ฐานสู่สุขภาพจิตและปัญญาหยั่งรู้

พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

สำนักพิมพ์ศยาม

พิมพ์ครั้งที่เก้า 2553

หนา 120 หน้า

 คำว่า “สมาธิ” หรือ “การทำสมาธิ” นั้น ดูเป็นคำที่จะตีกรอบตนเองไว้เฉพาะกลุ่มผู้สนใจในการศาสนาเท่านั้น โดยเฉพาะอุบาสก อุบาสิกา ผู้มีวัยอันควรแก่การเข้าวัดฟังธรรม ตามคติโบราณของไทยจึงเลยเข้าใจกันต่อไปว่าสถานที่อันเหมาะแก่การทำสมาธินั้นก็คือวัด ซึ่งเป็นสถานที่อันสงบ เอื้ออำนวยต่อการปฏิบัติ ทั้งนี้เพราะการทำสมาธินั้นต้องการความสงบเป็นใหญ่

แต่ทัศนะดังกล่าวข้างต้น ย่อมตรงข้ามกับเนื้อหาของหนังสือ สมาธิ ฐานสู่สุขภาพจิตและปัญญาหยั่งรู้ ซึ่งเป็นตอนที่คัดมาจากบท สัมมาสมาธิ ที่เรารู้จักกันในหนังสือ พุทธธรรม ของ พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) ด้วยท่านได้กล่าวไว้ว่า การทำสมาธินั้นก่อให้เกิดประโยชน์ในชีวิตประจำวัน เช่น ช่วยทำให้จิตใจผ่อนสคลาย หายเครียด หายความกระวนกระวาย เกิดความสงบ ยั้งหยุดจากความกลัดกลุ้มวิตกกังวล เป็นเครื่องพักผ่อนกายให้สบายใจและมีความสุข เช่น บางท่านทำอานาปานสติ (กำหนดลมหายใจเข้าออก) ในเวลาที่จำเป็นต้องรอคอยและไม่มีอะไรที่จะทำ เหมือนในเวลานั่งติดในรถประจำทาง....